Podium Pingjum Archief

Zondag 9 december 2018 Ernst de Corte

 aanvang 15.00  uur      € 16,50 

 

A2 Poster Lied Vader 1 mm zonder.pdf  ErnstdeCorteGuusjpg04 jules de corte 1

                                     Ernst en Guus               Jules de Corte

 In ‘Lied van mijn vader’ zingt Ernst de Corte liedjes van zijn vader Jules de Corte. Dat roept bij hem veel persoonlijke herinneringen op: ‘Men kent mijn vader van liedjes als ‘Ik zou wel eens willen weten’ en ‘Hallo Koning Onbenul’. Virtuoos pianist, woordkunstenaar, meester van het luisterlied, zanger met een kritische blik op de maatschappij. Hij was ook een man met tegenstrijdigheden. Van diep religieus in zijn jonge jaren, naar overtuigd atheïst op latere leeftijd. Ik ken mijn vader ook als een vrolijke man met een enorm gevoel voor humor. Als de werkster binnenkwam zong hij ‘Dag mevrouw van Velzen…’ op de melodie van Lili Marleen. Hij was ook een verzamelaar van bijzondere klokken. Elke dag deed hij zijn ronde om zijn meer dan 50 klokken op te winden’. Jules’ nalatenschap, de eindeloze hoeveelheid liedjes, brengen bij Ernst niet alleen herinneringen naar boven. Hij leert er zijn vader en zichzelf steeds beter door kennen.

Ernst de Corte kreeg de muziek met de paplepel ingegoten. Als gitarist heeft hij zich breed ontwikkeld. Zijn roots liggen in de klassieke muziek, maar zijn liefde voor balkanmuziek en het lichte genre neemt al snel een grote plek in in zijn carrière. Veel concertreizen volgen met diverse ensembles en bands over vele grenzen.

Guus Westdorp, pianist en componist deelt met Ernst de passie voor het Nederlandse Lied. Hij werkte met o.a. Toon Hermans en Liesbeth List. Drie seizoenen lang bracht hij met Ramses – De Liederen zijn ode aan het werk van Ramses Shaffy in de Nederlandse theaters.

Afbeeldingsresultaat voor ernst de corte

Zaterdag 17 november 2018 Blue Dew

20.30 uur  

MY TURN OF PHRASE

headermtopBlue Dew brengt in Podium Pingjum hun nieuwste programma My turn of Phrase. Voor Noord Nederland is dit de première. Deze nieuwe voorstelling van Blue Dew is een muziekprogramma met liedjes, met zorg gekozen, gespeeld en gezongen door Pim Leutholff, de gitarist van Blue Dew. Pim wordt hierbij begeleid door de andere Blue Dew muzikanten: Wendy van Zomeren (viool en zang), Helga Huisjes (gitaar en zang) en John Beumer (mondharmonica, bas en zang). Blue Dew brengt de voorstelling ‘My Turn of Phrase’ ter gelegenheid van haar 30-jarig bestaan op podia waar ze in het jubileumseizoen 2018-2019 graag nog een keer wil spelen.  Met ‘My Turn of Phrase’ gaat Blue Dew helemaal terug in de huiskamersfeer, omdat dit het mooiste past bij deze intieme voorstelling. Podium Pingjum is natuurlijk al een soort huiskamer en er zal zoveel mogelijk akoestisch worden gespeeld. Wat kunt u verwachten?  Nummers van de Noord-Ierse liedschrijver en zanger Paul Brady, de Brits/Ierse folkmuzikant Andy Irvine en de Amerikaanse singer-songwriter Harry Chapin, zoals bijvoorbeeld  My heart’s tonight in Ireland, Mary and her soldier, Shooting Star, Nothing but the same old story, e.v.a.  Allemaal juweeltjes die ontroeren of juist stevig aangeven hoe wreed het leven soms in elkaar steekt. Het is een intieme voorstelling geworden: twee keer drie kwartier luisterplezier dankzij het karakteristieke en warme stemgeluid van Pim, bijzondere gitaarpartijen, fijn vioolspel, meerstemmige zangbegeleiding, akoestische bas en mondharmonica.

Journalist Holly Moors over de première in Boijl in februari 2018: “De band is beter dan ooit en Leutholff koos niet alleen geweldige liedjes, hij zong ze ook nog eens bloedstollend goed.”

 

************************************************************************************

Zondag 30 september Chris Jagger

15.00 uur

20,=

Op zondag 30 september speelt Chris Jagger (JA inderdaad , de broer van…) met zijn band The Rocking Kronies in Podium Pingjum! Het concert begint om 15.00 uur. De zaal is open vanaf 14.30 uur. RESERVEREN AANBVEVOLEN!


The Rocking Kronies spelen zoals ze heten: ze rocken! In de Holland-tour die zij in september doen spelen zij in Pingjum een aangepaste acoustische set. Blues, rock en cajun, maar met name de geheel eigen stijl van songwriting bepalen het geluid van de band. Met gitaar, zang, bas, viool, accordion, fluiten, percussie en key’s.

CHRIS JAGGER werd geboren in een “middle-class” gezin in Dartford, Kent. Zijn vader en grootvader waren beide leraar. Zijn moeder was kapster. Hij studeerde dramaturgie, en werkte in theater, film, decorontwerp en ontwierp kleding. Zijn eerste muzikale bekendheid kreeg hij door zijn optredens in de musical Hair in Tel Aviv, en later speelde hij bij het “Black Theatre of Brixton” in London met Rufus Collins, en vervolgens bij ” The Glasgow Citizens”. Hij speelde daar onder andere Pierce Brosnan. In de 80er jaren speelde hij mee op twee van de albums van The Rolling Stones’, Dirty Work (1986) and Steel Wheels (1989), en werkte hij in Frankrijk samen met de producer van Vanessa Paradis, Franck Langolff. Jagger werkte verder een periode als journalist (hij schreef onder andere vooor The Daily Telegraph, The Guardian, The Mail on Sunday en Rolling Stone), en schreef en presenteerde voor BBC Radio 2 een programma over Alexis Korner, een blues pioneer. Chris woont op het platteland van Somerset en heeft 17 kippen, 3 ganzen, 12 schapen en 14 kleinkinderen.

Deze jas ontwierp Chris Jaggger voor Jimi Hendrix.

HET CONCERT VAN CHRIS JAGGER IS UITVERKOCHT!

 

************************************************************************************

 

Zaterdag 13 oktober 2018 Ekaterina Levental

20.30 uur

17,50

Ekaterina Levental met “De Grens”

Tickets bestellen door een mail te sturen naar podiumpingjum@live.nl  Dit is een tijdelijke regeling. Binnenkort zult u weer online tickets kunnen bestellen.

 

Muziektheatervoorstelling De Grens is gebaseerd op dagboekfragmenten van Ekaterina Levental, uit de periode waarin ze als 16 jarige vluchteling aankwam in Nederland. In een indrukwekkende one-woman show vertelt ze over haar zoektocht naar een nieuwe identiteit in een maatschappij waar ze geen deel van kan zijn.
We zien Nederland door de ogen van een buitenstaander, met veel humor en begrip. Ekaterina laat op ontroerende en confronterende wijze zien hoe het leven is in een niemandsland, als enkel de hoop nog rest.
De Grens is het vervolg op de succesvolle voorstelling De Weg. Daarin vertelt zangeres en harpiste Ekaterina Levental over haar vlucht uit de voormalige Sovjet Unie. Een weg die eindigt in een veilig politiebureau op de Wallen in Amsterdam. De Grens begint daar waar De Weg eindigt. De Weg speelde Ekaterina 2 jaar geleden in Podium Pingjum. Prachtig en ontroerend. Zelf zag ik De Grens vorig jaar in Amsterdam en wat weet ze me te raken!
Een jonge vrouw, die vecht voor haar bestaansrecht, dwars door grenzen, voorbij het oordeel. De Grens vertelt je een waargebeurd en hoopvol verhaal, opgetekend aan de rand van Nederland, met humor en prachtige muziek.
‘Ik zal alles doen om iemand te mogen zijn.’

Muziektheatervoorstelling De Grens is gebaseerd op dagboekfragmenten van Ekaterina Levental, uit de periode waarin ze als 16 jarige vluchteling aankwam in Nederland. In een indrukwekkende one-woman-show vertelt ze over haar zoektocht naar een nieuwe identiteit in diverse opvangkampen.

We zien Nederland door de ogen van een buitenstaander, met veel humor en begrip. Ekaterina laat op ontroerende en confronterende wijze zien hoe het leven is in een niemandsland, als enkel de hoop nog rest.

De Grens is het vervolg op de succesvolle voorstelling De Weg. Daarin vertelt zangeres en harpiste Ekaterina Levental over haar vlucht uit de voormalige Sovjet Unie. Een weg die eindigt in een veilig politiebureau op de Wallen in Amsterdam. De Grens begint daar waar De Weg eindigt.

Een jonge vrouw, die vecht voor haar bestaan, dwars door grenzen, voorbij het oordeel. Ekaterina vertelt, speelt, zingt en begeleidt zichzelf op de harp. De Grens vertelt je een waargebeurd en hoopvol verhaal, opgetekend aan de rand van Nederland, met humor en prachtige muziek.

‘Ik zal alles doen om iemand te mogen zijn.’

★★★★

Wat een geweldige theaterpersoonlijkheid … Een heel sterke vrouw, die in staat is te vechten tegen haar lot … Superieur ironisch. – Max Arian, september 2017, Theaterkrant

Diepgang en humor in een onewomanshow … Ekaterina Leventals aanwezigheid op onze podia dient een wezenlijk Nederlands belang. – François van den Anker, september 2017, Place de L’Opera

ZINGEND VAN TASJKENT NAAR HAAKSBERGEN
Door  gepubliceerd 23 september 2017

Ekaterina Levental hoef je maar één keer te horen zingen of te zien spelen of allebei tegelijk om te beseffen wat een geweldige theaterpersoonlijkheid zij is. Ik zag haar tot nu toe indringend in Klaagliedjes van Boudewijn Tarenskeen en Eisler on the Go van Paul Oomens. Maar je komt heel dichtbij haar in De grens waarin zij vertelt over haar eigen leven.

Vijf repen wit papier, een ouderwetse microfoon en een harp. Meer hebben Ekaterina Levental en regisseur Chris Koolmees niet nodig voor de enscenering van De grens, de kleine muziektheatervoorstelling waarin de zangeres een belangrijke episode uit haar leven vertelt: haar aankomst in Nederland als niet zeer gewenste zestienjarige vluchteling uit Tasjkent, de hoofdstad van Oezbekistan, onderdeel van de voormalige Sovjet Unie. Levental vertelt, acteert en zingt, zichzelf begeleidend op de harp, in het Nederlands, Russisch, Italiaans en Jiddisj.

Zij vertelt niet het verhaal van een zielige vrouw die voortdurend het slachtoffer is. Het is juist een heel sterke vrouw, die in staat is te vechten tegen haar lot, te liegen als dat moet en die vooral kan dromen. Zij wil muzikant worden, zangeres, en is bereid daar veel voor op te offeren. Mannen willen haar graag helpen, maar vragen daar een hoge prijs voor: dat zij bereid is afhankelijk van ze te zijn en haar dromen op te geven.

Zij is met haar joodse moeder, niet-joodse stiefvader en drie halfbroertjes in een Nederlands asielzoekerscentrum terechtgekomen. Zij is de enige die Engels spreekt en moet daarom het woord doen, ze moet daarbij antwoord geven op slinkse vragen die zijn bedoeld om ze als vluchtelingen tegen te houden. Ten slotte, na vele jaren wachten, mogen ze, als door een wonder, in Nederland blijven.

In Haaksbergen krijgen ze een woning, waar zij kan studeren. Als dat bereikt is, sterft haar stiefvader plotseling aan een hartaanval, alsof hij zichzelf heeft opgeofferd voor zijn gezin. Dat zij haar droom heeft waargemaakt zien wij aan deze voorstelling, die wordt gekadreerd door het beroemde Slavenkoor van Verdi, waarin de naar Babylon verbannen joden dromen over een toekomst in het beloofde land.

Levental maakt zich zo tot symbool van al die vluchtelingen die zoveel zouden kunnen bijdragen aan Europa, maar die worden tegengehouden, ontmoedigd, afgemat, murw en monddood gemaakt. Zij eindigt haar voorstelling met een oude schlager van Harry Bannink en Eli Asser uit ’t Schaep met de vijf poten: ‘We zijn toch op de wereld om mekaar te helpen, nietwaar?’ Haar imitaties van de Nederlandse zangers zijn meesterlijk, maar het klinkt vooral superieur ironisch.

 

************************************************************************************